Keep Rolling Filmbesprekingen http://keeprolling.net Kritische blik op film Mon, 28 Nov 2011 21:18:27 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.2.1 The Change Up (2011) http://keeprolling.net/?p=46 http://keeprolling.net/?p=46#comments Mon, 28 Nov 2011 21:18:27 +0000 Jan Verhulst http://keeprolling.net/?p=46 The Change Up verhoudt zich tot pakweg Melancholia als een pak friet met een bicky burger tot een verfijnd vijfgangenmenu bij Sergio Herman in Oud-Sluis.
Ik had nochtans hoge verwachtingen : Jason Bateman kan bij mij weinig verkeerd doen sinds hij Michael Bluth vereeuwigde in Arrested Development. Ryan Reynolds is nog steeds Van Wilder voor mij , wat toegegeven ook niet bepaald  hoogstaande kost was doch dit terzijde.

 

De film is nog niet goed bezig of de uitwerpselen spetteren al over het scherm. Tot zover de popcorn.

De toon is onmiddellijk gezet en het is niet het laatste staaltje scatologie dat we te verwerken krijgen.  De film is duidelijk georienteerd naar een voornamelijk mannelijk publiek en dan vooral eerder het puisterige tiener-stereotype.  Getuige daarvan het occasionele paar borsten en natuurlijk Olivia Wilde , dé onbereikbare droom van menig adolescent.

De film zelf dan gaat over een gedaanteverwisseling.  Dave (Jason Bateman) is een getrouwde man met 3 kinderen en een succesvolle carrière als advocaat en Mitch (Ryan Reynolds) is de eeuwige vrijgezel die als enige activiteit “veelwijverij” zou kunnen neerpennen. Op een nacht verwisselen ze van lichaam. Het concept is gekend en is al ad eternam herhaald. Hilariteit alom als beide heren elkaars leven proberen te leven en zo normaal mogen proberen te doen.

Uiteindelijk moet ik toegeven dat ondanks alle foute onderbroekenhumor ik mij oprecht heb geamuseerd. Het hoeft niet altijd hoogdravende kost te zijn. Dat is ook niet de bedoeling van de film. Een pak friet gaan eten kan ongelooflijk smaken, maar is niet voor elke dag. Zet dus even de politieke correctheid opzij en ontdek een film die eigenlijk wel goed gemaakt is en waarin sterk wordt geacteerd.  Wie gruwt van American Pie – toestanden gaat hier best in een zeer grote boog rond , maar wie zin heeft in puberale cinema zal niet ontgoocheld worden.

]]> http://keeprolling.net/?feed=rss2&p=46 0 Midnight in Paris (2011) http://keeprolling.net/?p=37 http://keeprolling.net/?p=37#comments Sat, 19 Nov 2011 15:30:36 +0000 Jan Verhulst http://keeprolling.net/?p=37 Geen idee waarom men over de plas zo geintrigeerd is door Parijs. De lichtjes , de Seine , de Eiffeltoren , Versailles , ..
Ik heb het nooit gesnapt. Ik heb niets met Parijs en met haar inwoners. Misschien omdat het nauwelijks drie uur rijden is vooraleer je in Parijs staat en ik al een tiental keer de stad heb bezocht voor wat minder romantisch doeleinden , dat dat afbreuk doet aan het onbereikbare en het eeuwige dat Woody Allen in de lichtstad lijkt te onderkennen.

De cliché’s worden hier nog extremer naar voor gebracht dan ooit tevoren. Van de kaaien van de Seine tot een groepje oude mannen dat petanque speelt.

In de werkelijkheid ligt er langs de Seine een gore clochard zijn derde fles pastis van de dag achterover te hijsen en dat groepje oude mannen , dat zie je alleen in het Zuiden van Frankrijk. Ik verwachtte elk moment dat er een Parisien ging de hoek om komen gefietst met een schildersbaret op , een streepjespull , een artistieke snor en een stokbrood onder de arm ondertussen “Oooh lalala” uitschreeuwend.
Ter verdediging van Allen , dit is zijn romantische fantasie over Parijs. Gil (Owen Wilson) is een Hollywood-scenarist die samen met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) en met zijn schoonouders – die niet bepaald  grote fans van hem zijn – op zakenreis is in Parijs.
Gil is het Woody Allen personage : neurotisch en constant kwebbelend. Hij raakt in de ban van de stad , terwijl Inez liever zou gaan shoppen en dansen. Wat ze op een avond dan ook gaat doen , en dan nog met een pedante kwast (Michael Sheen) zoals we die allemaal kennen : baardje, rolkraagje en wat uit de nek lullen over Cabernet Sauvignon en 17e eeuwse dichters.  Gil gaat mijmerend de stad in en komt plots de jaren 20 in. Daar ontmoet hij legendarische schrijvers en kunstenaars zoals Ernest Hemingway , Pablo Picasso en Salvador Dali. Het komt soms over als een geromanticiseerde geschiedenisles dat één of andere geschiedenisleraar in een Amerikaanse highschool zou durven projecteren onder het mom van iets wat voor opvoeding moet doorgaan.

Hoewel de absurde fantasie zich begint te verweven met de realiteit – voorzover de fantasie geen realiteit is – gaat het over iets anders. Alle personages in de film zijn ontevreden in hun huidige situatie en allemaal zijn ze op de vlucht. Dat wordt heel duidelijk als ook een tijdsgenote van Hemingway fantaseert over een nog eerdere periode. Het gras aan de andere kant wordt door Allen extra groen gemaakt. We moeten toegeven dat hij erin slaagt om ons mee te trekken in zijn fantasie. De film kabbelt gezellig voort en levert zowaar ook één bulderlachmoment op. Niet iets dat je verwacht in een Woody Allen film. Wilson heeft een tikje te veel naar Woody Allen gekeken en het neurotische geklaag gaat niet goed samen met de onschuldige gelaatsuitdrukkingen die Wilson in al zijn acteerprestaties legt.
Wie wél ontvankelijk is voor Parijs en zijn charmes wordt getrakteerd op wel erg pittoreske beelden. Voor liefhebbers van Parijs zou ik deze prent zeker aanraden. Wie niet houdt van melige romantiek fietst hier beter met een grote boog rond.
]]> http://keeprolling.net/?feed=rss2&p=37 0